Omvallende ketens

D'r kwam een mailtje binnen. Van onze ziektekostenverzekeraar; dat ze post terugkregen die ze ons hadden willen sturen. En dat we moesten controleren of zíj het juiste adres hadden, want dat was echt wel nodig. Mochten we het correcte adres niet binnen twee weken doorgeven, dan zou de polis(sen) worden geannuleerd. Dan zouden we niet meer zijn verzekerd.

Over de tekst was overigens wel nagedacht, hoor. Die was genuanceerder dan ik hem nu samenvat. Het blijkt echter erg moeilijk een brief te maken waarin de schuldvraag níet verscholen aan de orde komt.

Veel leuker is wat er gebeurde.

We hebben gebeld, zul je begrijpen. Mijn echtgenote kreeg een vriendelijke jongeman aan de lijn. Die kwam uiteindelijk tot de conclusie dat 'er sprake was van een foutje'. 'Van het systeem' zei-i net niet, geloof ik. Maar omdat het te controleren adres klopte, en het polisnummer ook, was dat een vrij logische conclusie. Bij phishing en zo was het nooit gelukt zó nauwkeurig te zijn. Foutje, dus. Sorry.

Dat bleef me een beetje dwarszitten.

Hoezo, foutje? En van wie? Vanzelfsprekender leek me dat er helemaal geen foutje is gemaakt door IZZ of door ons. Het zou heel goed zo kunnen zijn dat er inderdaad post onbestelbaar bleek terug te komen.

Geen idee hoe vaak jou dat overkomt, maar hier behoorlijk vaak: post die bij ons door de brievenbus wordt gemieterd terwijl er andere nummers op staan (vaak kloppen de straatnamen wel). Zolang het gaat om de buren kun je je voorstellen dat een poststuk aan een ander kleeft. Kan af en toe gebeuren. Het gebeurt echter vaak. Niet alleen voor de buren, maar inmiddels ook voor andere straten. Het zooitje-gehalte bij Post.nl cum suis stijgt met de week.

Kort zijstapje: dat geldt ook voor de pakketdiensten. We kunnen hier geld gaan vragen voor onze depotdiensten. Voor een steeds wijder wordende cirkel buurtgenoten nemen we pakketjes in ontvangst. Inmiddels ként de pakketbezorger ons en groet-i jolig als-i aanbelt. Het is dat ik niet weet wat de depottarieven zijn....

Volgens mij is het - vast geautomatiseerde - systeem van onze ziektekostenverzekeraar met dit fenomeen in aanraking gekomen. Met post die bij anderen in de bus is gemikt, die daarna niet in staat/te beroerd/te laat/niet begrepen dat die envelop een straat verder, of bij de buren, in de bus hoorde. Van die types die zo'n brief dan als 'onbestelbaar / onbekend op dit adres' in de brievenbus gooien.

Waardoor 'het systeem' in de stress schiet, want er staat 'onbestelbaar'.

De grap is dat er daarna blijkbaar maar één scenario mogelijk is bij 'onbestelbaar'. Er is een zender en een ontvanger. Bij één van hen móet de fout dus liggen. Het hele tussenliggende systeem wordt blijkbaar niet in beeld gebracht (door de systeembouwer?!).

Of het klopt, weet ik niet. Het lijkt me wel een aannemelijk verklaring. Als-i waar is, is het wel de zoveelste keer dat blijkt - naar míjn mening, hè - dat proces- en systeemontwerp kwetsbaar is. Het is nooit ofte nimmer waterdicht.

Toch zijn er mensen, vooral leidinggevenden en verantwoordelijken, die menen dat dat wél kan. Het echte leven vang je zo makkelijk niet, dames en heren.

De functionele tent-indeling

Ze kwamen op een zaterdag terwijl wij weg waren. Bij terugkeer stond-i er: een blauw met oranje bungalowtent met eromheen de gevolgen van een soort bominslag.

Een nieuwe omgeving maakt altijd onzeker. Waar staat alles? Waar laat je alles? Waar vind ik wat? Je moet echt je draai vinden.

Heel lang geleden ben ik begonnen met het bepleiten van het denken in termen van life events. In mijn ogen zijn dat ingrijpende veranderingen in je bestaan, waarbij ingrijpend wordt gekarakteriseerd door zijn complexiteit en meerlagigheid. Je leven staat even op zijn kop en de effecten reiken tot in meerdere domeinen van je bestaan. Bekende life events zijn geboorte en dood. Maar ook baanverlies, inbraak(!) en verhuizing horen ertoe.

Life events zijn géén instrument, zoals mijn vorige werkgever maar blééf denken, maar een manier van kijken, beoordelen en werken. Een methodiek?! Dat eerder, ja. Mijn insteek is altijd geweest een alternatief te bieden voor het eendimensionaal (overheids)denken. Alsof we alleen maar bestaan uit simpele, enkelvoudige vragen. Mensen zijn complexer; ónlogisch soms en veel levenssituaties zijn niet tot één vraag terug te brengen. Laat staan tot concepten als 'vraagpatronen'. Wij vereisen een flexibele, responsieve aanpak; geen sjablonen, matrices of schemata.

Sinds deze zomer ben ik er nog meer van overtuigd dat ook 'vakantie' eigenlijk in die rijen van life events hoort. Het is dat 'vakantie' niet een permanente, maar tijdelijke situatie is, maar verder...



Onze nieuwe Franse overburen bleken niet alleen. Het zijn twee gezinnen: man-vrouw en 1 respectievelijk 3 kinderen. Schuin tegenover was dan ook een futuristische ogende koepeltent opgetrokken. Zo'n ding waarin je je in een ruimtestation waant met slaap- en leefruimtes.

Het meest in het oog springend, was de ontstressing. Dat, althans, maakte ik ervan op basis van wat ik zag. Kinderen die er auditief nogal van langs kregen omdat ze in de weg liepen, iets wilden of iets níet deden. Altijd link als je ouders bij dreigend onweer bezig zijn.

Een half uurtje voordat een enorme onweers- en regenbui losbarstte waren ze klaar en weg naar het zwembad. Jammer dat 'iemand''iets' verkeerd had gedaan of open laten staan, waardoor ná de enorme onweers- en regenbui de halve tent vol water bleek te staan. Een slecht begin, maar niet rampzalig.

Een dag later leek die bom weer ontploft. Alles werd de tent uitgesleept. Niet om te drogen, zo bleek. Blijkbaar was er een lumineus idee ontstaan. De bungalowtent werd de keuken annex eetkamer en het koepelorgaan het collectief slaapverblijf. Na een half uurtje stevig doorsjouwen en vooral langdurig pielen om de gasgestookte campingkoelkasten precies horizontaal te krijgen, was de indeling klaar. Heel functioneel.

Heel opvallend was dat de - verdomd dikke - moeder van het grootste gezin zo te zien altijd de touwtjes in handen had en geen enkele keer echt opgewonden raakte van ook maar iets. Haar man was diametraal het tegenovergestelde: de merde's vlogen in 't rond.

In zo'n week zíe je het systeem zich zetten. Spulletjes krijgen vastere plekken. Er wordt steeds minder gevraagd wat wáár staat. En de rust keert weer, inclusief een stuk ontspannender omgang met de kinderen. De mannen en jongens gingen zelfs vissen in de visvijver. Zonder resultaat.

Het zijn eigenlijk micro life events, die vakantie. Even is alles uit balans. Even ontstaat daardoor spanning op plekken die je niet had voorzien. Even wordt het gezinssysteem aan een krachtproef onderworpen.

En de lol is, dat, als je eenmaal je draai weer hebt gevonden en alles vertrouwd begint te worden, de vakantie voorbij is.