Kaal?!

Laat ik beginnen te bekennen dat ik het probleem niet ken. Kaalheid. Op mijn hoofd groeit voldoende om iedere zes weken de kapster ermee aan de slag te laten gaan. En iedere keer halen de kapsters de beste marketingtruc uit die er bestaat: ijdelheid aanspreken. "Wat hééft u toch een mooi dik haar"

Wat me zo af en toe bezig houdt, is de vraag waarom steeds meer mannen geforceerd kaal zijn.

In mijn jeugd had je een type man dat je vandaag de dag eigenlijk nooit meer ziet. De kalende man had vaak een trench coat aan, een hoed op en daaronder bleek zich een atol aan verdunnend haar te verbergen. Hét voorbeeld van dat haar was, in mijn jeugd, de Boze Buurman uit Ja Zuster, Nee Zuster. Een sikkeneurig mens met een kale plek op z'n hoofd.



Niet dat er meer echt kale mannen zijn dan toen. Wat er wel steeds meer is, zijn de nep-kalen. Dat zijn al die types die het hoofd kaal (laten) scheren. Het zijn absoluut niet fans van de coupe Amerikaans Leger, want de ellende is dat je vaak goed ziet dat het eigenlijk de kalende man is.

Een kale man is kaal. Egaal kaal en heel duidelijk zonder haargroei. De pseudo-kale heeft een probleem. Zijn haar groeit nog steeds en dat levert vaak van dat schemerhaar op. Daardoor ziet iedereen waar eigenlijk nog steeds haar groeit. De kalende man dénkt dat-i een kale man is.

Persoonlijk denk ik dat je er het best aan doet jezelf te accpeteren zoals je bent. Als dat kalend en grijzend is... soit. Verzet is nutteloos. Maar goed, ik kan me ook voorstellen dat er mannen zijn die er mee zitten. Het gedistingeerd grijs weg verven ís mogelijk.

Dat soort van ontwijkend gedrag kan zelf leiden tot een lemma in Wikipedia. Ik kende 'm: de overkammer, de spuuglok, maar dan overlangs bovenop de schedel.

Interessanter vind ik de vraag waarom mannen dat scheren zo massaal zijn gaan doen.

Als ik mag. Mijn idee is dat het imitatiegedrag is. Om het lekker ongenuanceerd neer te zetten: de (film- en televisie)voorbeelden van de stoere held die kaal is én succesvol is, willen de pseudo-kalen imiteren. Wat mij betreft, bevestigt het aantal leren jasjes en jacks dat. In het Tijdperk van de Kalende Man waren die voorbeelden er niet. In het Tijdperk van de Pseudo kale wél. Toeval?! (Wellicht. Want op een sullig kaalplekje mannetje wil je óók niet lijken. Die (negatieve) hypothese kan ook waar zijn)

Het leukst aan het verschijnsel zijn de discussies 'over kale mannen'. Zijn ze, in de ogen van vrouwen, nu wel of niet sexy? En, helemaal prachtig, hebben ze meer dan gemiddelde mannelijke hormonen? Worden ze gezien als leiders? En, jammer, hebben ze werkelijk meer kans op prostaatkanker?

Dat zijn allemaal discussies die gepaard zijn aan natuurlijke kaalheid. Jammer, pseudo's.

Op zich is het weer 's niet verwonderlijk. Het is weer de afdeling 'causaal'. Een bekende op die afdeling is de bewering dat creatieve mensen slordige bureaus hebben. Voor mensen met een slordig bureau is dat de bevestiging dat ze creatief zijn. Als je dan ook nog 's je kop kaal scheert, ben je meteen een zeer mannelijke, viriele creatief.

Voorlopig ben ík er niet aan toe. Het lijkt me ook niets. Iedere dag nog meer huid nat te moeten scheren met een vergroot risico op snijwonden en -wondjes.

Niks Sinterklaas afschaffen!

De aanleiding voor deze blogpost is deze zin in het blog van Peter Breedveld:

Uiteraard wordt iedereen, die zich verzet tegen de normalisatie van racisme in Nederland, verguisd en verketterd.

Het is een van de moeilijkst toegankelijke blogs die ik ken. De reden om hem af en toe te lezen, is de schrijfstijl. Als het gaat om de inhoud wordt het al lastiger. Peter is zó bevlogen dat-i soms lijkt te vergeten dat er ook mensen zijn die met kennisachterstand gaan lezen: die het duizelt bij al die namen en voorvallen die als bewijs worden aangehaald. Dan haak je af. Dan stoot je af. Want hoeveel gelijk je ook hebt: mensen houden niet van (gewelds)dreiging, van haantjesgedrag, van ongelijk krijgen.

Ook ik was op micrometers van het punt van afhaken.

Niet vanwege de inhoud - het onderwerp is té belangrijk - maar vooral vanwege het vruchteloze effect. Niemand lijkt ook maar enige afstand tót elkaar te willen komen. Zwelgen in eigen gelijk is een gevaarlijke vorm van narcisme. Redelijkheid verdwijnt uit beeld en dialoog... dialoog bestaat niet, omdat dialoog lúisteren en op argumenten reageren impliceert. Dat ontbreekt bij iedereen, vriend én vijand, in die discussie ten enen male. Wat dat betreft; de straathuftertjesmentaliteit van GeenStijl is vermakelijk zolang ze een bezienswaardigheid is, niet als je in de val trapt er in mee te gaan. En dat gebeurt.

In dat geneuzel verdwijnt zo'n essentiële zin dan.

Peter schrijft daar een essentiële zin. Persoonlijk zou'k dat 'uiteraard' niet hebben gebruikt. Dat verzwakt, vind ik, doordat het defensief is: "Wát ik ook ga zeggen, mijn tegenstanders zúllen het níet me eens zijn", zoiets. Voorstélbaar is het woordje wel degelijk. (En ik zou vooral ook even scherp naar die eerste komma kijken)

Racisme is het systematisch benadelen van een bevolkingsgroep. Het is geen zwart-wit systeem dat er plots is. Je glijdt er als het ware ín. Daar waarschuwt Peter terecht voor. Voor je het weet, zijn alle Roma kinderrovers en misdadigers, alle Marokkanen straatterroristjes, Joden verantwoordelijk voor de bankencrisis en alle zuid-europeanen uitvreters. Laten we dan meteen de heerszuchtige ambitie van Duitsers en Fransen niet uitvlakken.

De hele wereld is vergeven van racisme en vooroordelen. Dat ga je niet op commando laten verdwijnen. Dat is ook onverstandig, want je denkt iets op te lossen door het onzichtbaar te maken. Causaliteit werkt anders: iets wat er niet is, is onzichtbaar, betekent niet dat iets er niet meer is als je het onzichtbaar maakt.

Natuurlijk resten er begrippen die tóen, in die context, een lading zouden kunnen hebben gehad. Jodekoek en negerzoen: een lekkere en een ronduit smerige (míjn smaak) lekkernij. Over dat 'jode' en dat 'neger' kun je je enorm opwinden. Maar het zijn holle residuen, waarvoor geen context bestaat. Of denk je echt dat vuurwerk tijdens de jaarwisseling iets probeert te verjagen?

Gelukkig is het feest van Sinterklaas een kinderfeest. Het zijn volwassenen die de betekenis erachter zoeken; nooit kinderen.

Sinterklaas is een prima moment om het (even!) met je kinderen te hebben over discriminatie. Dan kun je kinderen dus heel goed uitleggen dat Sinterklaas en Zwarte Piet níet echt zijn. Dat ze staan voor, bijvoorbeeld, straf en beloning van gedrag. Dat ze samenwerken en bij elkaar hóren, want niemand is in gedrag zwart óf wit. Dan kun je wel degelijk met kinderen spreken over de geschiedenis van dit duo, van racisme, discriminatie, zoals jij die ziet.

Sinterklaas ben je niet snel kwijt; daarvoor is de honger naar kado's te groot. 'De commercie' mag best een hoop tanden minder, maar kinderen een illusie ontnemen gaat je niet licht vallen.

De handpop of marionet wordt gezien; niet de bespeler. Ook een gekleurde piet zal zwarte piet blijven.