Wiet

Tegenwoordig heeft iedere zichzelf respecterende gemeente er wel één of meerdere: wietverkooppunten, hashcafé's of coffeeshops. Leiden ook.

Er is er bijvoorbeeld eentje te vinden aan het eind van de Haarlemmerstraat - 'één kilometer winkelplezier', voor 't geval je aan de verkeerde kant begint met zoeken - vlakbij de Haven. Da's een gebied wat een enorm duister imago had: onduidelijke café's, drugs en verval. Vandaag de dag kun je je dat haast niet meer voorstellen. Zeker zomers niet; dan zijn er terrassen aan het water en vind je in het jachthaventje ook de grote plezierjachten die niet verder de stad in kunnen.

Achtereenvolgende colleges van B&W werkten aan het uit een diep dal, ontstaan door het verdwijnen van maakindustrie, laten klimmen van de stad. Alsof de tandarts aan de slag moest met een verrot gebit vol zwarte tanden en open gaten. Dat betekent ingrijpen en ordenen. Precies dát deed Leiden ook.

En dus een wietdistribútiepunt.

De schimmige handel is - daar - verdwenen. In de plaats kwam er zo'n doelmatig systeem met lokettenverkoop. En openingstijden.

Ik kom er vaak vlak voor 17.00 uur langs fietsen. Dan staat er een man of vijftien te wachten. Niks geen enkel probleem: ze staan in een soort van rij. Hoe het 's avonds en 's nachts is, weet ik niet. Maar aan het eind van de dag lijkt het meer op de dagelijkse opening van een supermarkt, 's ochtends.

Soft drugs en bier lijken wel wat op elkaar. Niet qua samenstelling of effect, maar wel qua consumptie. Bier is bijna overal te koop en heeft een bedwelmend effect. Soft drugs ook, zij het dat je die níet in de supermarkt kunt kopen. Daarvoor hebben we een eigen circuit.

Zowel bierdrinkers als hashpaffers zijn erg goed in met stelligheid beweren dat zíj niet verslaafd zijn en dat ook niet gaan wórden. Als je echter in de rij gaat staan voor wiet, heb je toch een dringende behoefte waarvan de bevrediging niet uitgesteld kan worden. Dat geeft toch best wel te denken. Net als bierdrinkers die precies weten hoeveel ze drinken (of hoeveel dagen ze al níet dronken).

Het vreemde is dat de bierdrinker veel eenvoudiger kan promoveren naar hoger alcoholische dranken. Ook die zijn makkelijk voorhanden. Hard drugs niet, daarvoor moet je de illegaliteit in.

Het belangrijkste verschil tussen beide verslavingsdomeinen is eigenlijk de (il)legaliteit van de productie en handel.

Het - voor de bühne - keihard verbieden en proberen aan te pakken van een ontstane gewoonte is een heilloze weg. De Drooglegging in de VS tonen dat wel aan. Of je voor of tegen de schadelijke effecten van alcohol of drugs bent, maakt niet uit: ze zíjn er. De belangrijkste vraag is hoe dat maatschappelijk acceptabel te kanaliseren.

Alhoewel het maar de vraag is of je dan moet streven naar een situatie als met multinationale brouwerijen en destilleerderijen. Natuurlijk heeft de politie gelijk met de conclusie dat de illegale status van kweek en (groot)handel ook leidt tot andere, met dat drugsgeld gefinancierde, activiteiten, veelal ook duister van karakter.

Maar waar zit nu precies het verschil tussen die miljonair-criminelen en de CEO's van drankfabrikanten? Beide maken bewust verslavende genotsmiddelen; de een illegaal en de ander legaal.

de kortstondigheid van een heroïne flash

Ook zonder gebruiker ervan te zijn, weet je vast wat ik bedoel met de kopregel hierboven. En anders moet je toch echt naar het weergaloze Train Spotting kijken.

http://www.youtube.com/watch?v=Wsqs59orf_I&feature=youtube_gdata_player

Goed of slecht is even irrelevant. Het gaat me om het ogenblik, de euforie, gelukzaligheid van het moment waarop de heroïne de hersenen bereikt.

Als je je ziel en zaligheid hebt verkocht.

Dat is een klassiek probleem voor mensen. We zijn allemaal omkoopbaar, als je 'omkoopbaar' definieert als 'beïnvloedbaar'. Niet voor niets verhalen christenen over slangen die mannen en vrouwen verleiden met appels. Faust is als karakter niet beroemd geworden omdat-i zo rechtlijnig het aanbod van de duivel afsloeg. Machiavelli is niet voor niets de verspreekwoordelijking geworden van de list en bedrog voor eigen gewin.

Wat frapperend is aan externe kicks, om ze zo maar even te noemen, is de tijdelijkheid ervan. En de begerigheid die ze opwekken: meer, meer, meer. Daarin onderscheidt zij zich, denk ik, van passie: dat permanent prettige gevoel als je iets doet. Is dat aanwezig; dan ben je vast iets aan het doen wat je 'gewoon leuk vindt'.

De samenleving is de afgelopen generaties in hoge mate verslaafd geraakt aan externe impulsen. 'Meer is beter' is een onbesproken vanzelfsprekendheid geworden. Het idiote is dat we ons eigen junkie-gedrag niet goed herkennen. Een nog grotere auto en tóch chagrijnig blijven. Niks vreemds aan, want die auto bevredigt de verslaving maar eventjes. Na een week en alle opmerkingen te hebben aangehoord, is dat effect wel weg.

Alles wat nieuw is in je leven wordt zo gewaardeerd. Vooruitgang is belangrijk. De mooiste vind ik nog steeds de illusie van werkgevers dat bonussen en salarisverhogingen effect hebben in hún voordeel. Dat doen ze: momentaan, kortstondig, heel kortstondig. Daarna is het nieuwe vanzelfsprekend en moet er weer meer komen. Waarmee werkgevers zichzelf dus in de vingers snijden. En ook nog eens eigenlijk niemand anders de schuld kunnen geven.

Vandaag flitste deze tweet voorbij die me weer aan onze corruptheid deed denken.



In het bijzonder een beginnend bedrijf is een goed voorbeeld van die verleidingskunsten, zoals Jacco aangeeft. Je begint een bedrijf omdat je denkt een goed idee te hebben. Dat goede idee kan uiteraard ook zijn: heel veel geld verdienen.

Wat mij zo frappeert, is de vanzelfsprekend waarmee wordt gedacht dat iemand die zélf iets heeft opgebouwd voor genoeg geld wel overstag zal gaan. Zelfs als dat de bedoeling was, is het maar de vaar of dit de soms geld is die men in gedachte had.

Als ik dat woord 'gewaagd' zie, schiet me als eerste binnen "wát gewaagd is: je hele hebben en houden, je idee, verkopen en in handen te geven aan een wildvreemde. Die kan het helemaal verstjeren, verknallen, slopen, vernielen".

Gewaagd zou ik het dus niet noemen. Misschien dat het over een poosje blufpoker bleek, maar ik zou het eerder betitelen als zelfvertrouwen. Mijn idee, mijn wereld.

Niet alles is voor (goud) geld te koop.

GeoGuessr: raad de plaats. Of niet.

Bij de VPRO is het al ontdekt. Afgelopen week zag ik een paar keer tweets voorbij komen op Twitter van VPROmedewerkers die GeoGuessr speelden. Watteh?! GeoGuessr!

Omdat het allemaal VPROers zijn die zich beroepsmatig bezig houden met innovatie, word ik dan vanzelf nieuwsgierig. Vooral omdat je sommige mensen een beetje kent en hen enthousiast ziet. Tja, dan ben je kuddedier en volg je de leider.

Niet voor niets. Want GeoGuessr is een leuk tijdverdrijf.

GeoGuessr is een raadspelletje. Maar dan wereldwijd. Je krijgt een 360 graden foto te zien en mag dan raden wáár dat is. Voor de foto wordt - je raadde het al - Google's Streetview gebruikt. Die ken je al lang. Van het opzoeken van je vakantiebestemming en even zien hoe het er 'in het echt' uitziet daar. Of van het weerzien met herinneringen aan plekken uit je jeugd. Of uit de pers die curieuze fenomenen meldt van weggesmeerde 'geheime of niet-bestaande' locaties. En nee, deze kat, die van de week als een bliksemschicht werd doorverteld, bleek dus 'gewoon' beeldbewerkt. Maar wel erg gaaf.



GeoGuessr geeft je dus een foto en de vraag met een speld - een virtuele - aan te geven wáár jij denkt dat die is gemaakt. Hoe dichterbij de juiste lokatie, hoe hoger de score. Eenvoudig, toch?



De spelregels wel. Het spel is dat niet.

De foto's die je krijgt te zien zijn soms te herleiden - ik had er eentje waarop het gemeentegrensbord stond! - maar meestal nogal lastig. Wat lijken zuideuropese straatjes op elkaar. En dan blijken ze niet eens in Europa te liggen! Of wat ook kan: middenin een soort van woestijn. Zoek maar uit waar dat dan is.

Een nadeel is wel dat die ene keer dát je denkt in de buurt te zijn, je die speld nog moet plaatsen. Dat lukte me eerlijk gezegd niet goed. Maar eerlijk is eerlijk: zelfs als ik wel op de door mij gedachte plek had gepind, had ik er nog naast gezeten.

Enfin. Het schijnt verslavend te zijn. Dus houd de tijd wel in de gaten.