Alleen geld telt.

Herman Pley maakte het een paar jaar terug vlijmscherp en dus pijnlijk duidelijk: we zijn te gehaast.

Zijn verhaal is te mooi om zelfs maar proberen na te vertellen. De strekking is dat informatie steeds sneller beschikbaar komt. In de Middeleeuwen kon het maanden duren voordat informatie over een veldslag, een belangrijk huwelijk of een andere gebeurtenis beschikbaar kwam. Dan hebben we het over, laten we zeggen, de afstand Frankrijk-Nederland. Tegenwoordig weten we in Nederland soms eerder van zeebevingen of andere ellende dan mensen die misschien honderd kilometer verderop wonen.

Pley kan dat smakelijk vertellen. En en passant een opmerking maken die ongelooflijk relevant is voor ons, de moderne mens. Die snelheidstoename is gepaard gegaan met iets anders. Iets waarbij je best wel mag stil staan.

Snelheid leidt tot ongeduld. Dat ken jij ook vast en zeker. Je hebt een computer en die wordt in de loop van de jaren te traag. Je koopt een nieuwe en bent in de zevende hemel - mag ik hopen - door diens snelheid. Binnen een jaar, twee jaar, drie ga je merken dat ook die trager wordt. Maar traagheid, vertraging, hoort bij de relatieve begrippen: trager ten opzichte van wat?! Uiteraard kan een machine trager worden door slijtage. Bij een computer is dat niet zo waarschijnlijk. Traagheid dáár wordt bepaald door of slecht onderhoud - teveel rommelbestanden en zo - of doordat de nieuwe software steeds hogere eisen stelt aan de machine. In principe ís de machine niet noemenswaardig trager geworden. Jij bent andere verwachtingen gaan koesteren.

Pley trok die conclusie ook, maar net anders. Ik vond het een mooie. Hij stelt dat ons ongeduld ook de verwachtingen beïnvloedt. Zijn voorbeeld? YouTube-successen. Op basis van in de media gemelde succesverhalen gaan we het allemaal proberen; en zijn teleurgesteld als we geen wereldster worden.

Overdreven? Nee, denk ik. Zeker niet op het punt van sluipende invloed op ons sociale leven. Het is niet niks, als je de situatie anders formuleert: 'succes is makkelijk bereikbaar' en als je geen succes hebt, ligt dat dus aan jezelf. Alsof iedere amateurvoetballer succesvol wordt. Voor internetactiviteiten is dat besef griezelig laag. Veel mensen denken echt dat er makkelijk geld valt te verdienen. Ga bloggen, en wordt rijk. Begin een tv-station; en wordt rijk. Begin een videokanaal; en wordt rijk.

Vandaag deed de publieke omroep in een actualiteitenrubriek er een schepje bij. 'Wist u dat jongeren grote hoeveelheden geld verdienen met YouTube-kanalen? Dat dat niet veel anders is dan voor een camera staan en vertellen?'. Ongeveer dat.

Dénk toch 's.

Is het de bedoeling van alles wat we doen dat het (veel) geld oplevert? Zou er echt niemand zijn die een intrinsieke motivatie heeft, het gewoon leuk vindt? Denk je nu echt dat er niet honderden, duizenden zijn die níet rijk worden van hun activiteit?

Waar ik zo van baal is dat die 'je kunt er geld mee verdienen'-mentaliteit niet alleen de verkeerde drijfveren activeert, maar ook mensen die lekker voor de lol bezig zijn, ontmoedigt. Want, tja, blijkbaar móet je succesvol zijn.

Káp nâh!

"The limit..."

Mijn vertrouwen is aan scherven. Mijn ideeën over de perverse misdadigheid van bonussen zijn bevestigd.

Dit stond vandaag in de De Volkskrant.



Hier schieten woorden te kort. Hoe noem je dit? Schokkend? Stuitend? Neerbuigend? Arrogant? Pervers? Misleid? Crimineel? Asociaal? Slim? Vanzelfsprekend? Natuurlijk? Marktwerking?

Alsof er geen vuiltje aan de lucht is, gaat de windhandel weer verder. Is het al wrevelwekkend dat béurskoersen - gebaseerd op risiconemende beleggingen - blijkbaar (onder andere voor de media) indicator zijn voor welvaart en economische staat, het is ronduit crimineel dat in de bron van alle ellende blijkbaar weer wordt gegraaid.

Eerlijk gezegd, geloof ik er helemaal niets van dat daarin ooit iets fundamenteel zal veranderen. Mensen die in bonussen denken, zijn inherent crimineel. Het zijn valse geesten die van mening zijn dat je met geld kunt omkopen en verleiden, stimuleren (bewezen onwaar). Heel bewust creëren ze een uitlokkend, corrupt milieu waar niet geweld, maar geld de basis van alles is.

Ik heb geen idee wat te doen.

Wat ik weet, is dat ik het zát ben.

Misschien wordt het tijd de samenleving maar eens te ontdoen van deze gezwellen. De Brigades Rosso deden wat al te letterlijk. Niet dat ik me niet dat voorstellen dat zo'n explosie van geweld er zit aan te komen. Je zult 'm alleen niet zien aankomen, net zo min als die uit de jaren zeventig. Het bijzondere is dat ik in m'n jeugd die aanpak eigenlijk heel logisch vond; het was de logische, maar uiterste consequentie. Dan word je ouder en denk je: in m'n jeugd toch verkeerd geredeneerd. Dan komt de bankencrisis en dit graaien: blijkbaar is de hardleersheid zo groot dat straffen noodzakelijk is.

Uiteraard ben ik niet zo'n held. Ik vermoed dat ik niet veel verder zal komen dan het níet verlenen van galante voorrang in het verkeer aan dat soort mensen. Ze wachten maar op hun beurt.

fabelachtige varkens-anus

Echt. Je staat er soms/vaak/geregeld van te kijken hoe 'nieuws' wordt gemaakt/verslagen/overgenomen. Dat zijn dus wel de momenten waarop talloos veel Nederlanders zich realiseren dat ook journalisten de neiging hebben verhalen over te nemen. Ik zou verwachten dat er dan ook hoofdredacteuren en journalisten zijn die doorhebben dat 'allemaal hetzelfde nieuws brengen' gegarandeerd leidt tot lezersverlies. Wat heb ik aan een nieuwsmedium dat kopieert? Dat is de werkwijze van internetnieuws.

Hoe goed belangrijk goed luisteren is, bewees de Nederlandse pers vandaag.

Heel veel media namen het bericht over dat gepaneerde en gefrituurde inktvisringen geregeld varkens-anus bevatten in plaats van inktvis. Spits deed het zo: Jammie! Inktvisringen vaak varkensanus. Als je even zoekt, vind je tal van dergelijke koppen. Gelukkig volgt in de loop van de dag de opluchting: het verhaal is gebaseerd op een ongefundeerde uitlating van Europarlementariër Esther de Lange.

"Calamares eet ik alleen nog maar aan zee", onthulde De Lange naar aanleiding van de resultaten. "De gefrituurde inktvisringen blijken geregeld gemaakt van varkensanus."

Een broodje aapverhaal: nergens bevestigd te krijgen en alle bronnen citeren elkaar. Het verhaal is niet eens nieuw. Joop.nl en Geen Stijl vatten het allemaal op hun eigen manier nog eens samen. Joop.nl?! GeenStijl?! Zijn dat kranten? Nee, hè? Maar wel jongens en meisjes die niet alles klakkeloos overnemen.

Toch zijn er wat bevindingen die interessant zijn; die het niet verdienen ondergesneeuwd te raken.

Een mij zeer bevreemdende is dit citaat - in dit geval uit BN/De Stem, maar elders ook terug te vinden:

Het zijn steeds vaker criminele organisaties die zich bezighouden met voedselfraude. De miljoenen die maffia-achtige clubs met zulke professionele fraude verdienen, gebruiken zij volgens Europol om illegale activiteiten als drugshandel en mensensmokkel te financieren.

Dat van die 'criminele organisaties' mag niemand verbazen. Dat is stomweg een standaardgevolg van handel en winstbejag. Met de grootschalige 'marktwerking' zijn dit soort van sluwe 'zakenmensen' geactiveerd. In de komende paar jaar zullen ze worden ontmaskerd in de zorg-industrieën. Ontmaskerd; want dat ze er al lang actief zijn, zou ik wel verwachten.

Maar die 'drugshandel en mensensmokkel mee financieren'. Díe snap ik niet helemaal. Andere opsporings- en vervolgingsdiensten melden toch dat die 'bedrijfstakken' juist zo succesvol zijn? Waarom zou je ze dan moeten financieren?!

Het zorgwekkendst vind ik zeker niet het vermakelijk verhaal over de varkens-anus. Dat leidt lekker af. Evenmin dat criminele organisaties hier actief zijn. Daarmee masseer je de goegemeente voor 'het keihard ingrijpen bij die criminelen'. Juist dat (niet!) ingrijpen baart me zorgen.

Eerlijk gezegd is mijn indruk dat er veel papieren tijgers worden geproduceerd. Echt niet alleen door 'Europa; ook door onze rijksoverheid, en ook door gemeenten. Er wordt niets gedaan. En áls er iets wordt gedaan, is dat vooral gericht tegen de zwaksten. Zo!

Op het moment dat iemand, een overheid, zich opwerpt als beschermer van 't een of 't ander is hij feitelijk ook verplicht de handhaving te regelen. En ja, als je dat niet kúnt of niet góed doet, wordt je er op afgerekend. Probleem van de Nederlandse politiek en ambtenarij is dat ze dat héél vervelend vinden (maar het wel anderen willen ópleggen).

Het mag bekend zijn dat ik marktwerking een ge-drog-t vindt: een drogreden om te bezuinigen. Er is nergens een bewijs te vinden dat marktwerking per sé leidt tot kwaliteitsverbetering of tot -handhaving tegen lagere prijzen. Eerder gaat de kwaliteit naar beneden en stijgen de prijzen.

In die situatie - en voedsel is er blijkbaar ook een - is het een noodzakelijke voorwaarde dat er neutrale, rechtvaardige en messcherpe scheidsrechters zijn. Die bewaken die kwaliteit. Die bewaken het spel. Opdat ik in de supermarkt, op de markt of bij de kleinwinkelier mijn vergelijking kan maken zonder me af te vragen of alles wel verantwoord is.

Dit mág niet waar zijn (omdat ik, de consument, het verschil niet kán zien)

(...) zijn Chinese collega's bevestigden projectleider Chris Vansteenkiste van Europol dat het echt geen grap is. "In China zijn illegale fabriekjes waar mensen aan de lopende band eieren namaken. Die zijn goedkoper dan eieren van een kip. Aan de buitenkant zie je het verschil niet. Je kunt er een omelet van bakken, het verschil proef je niet.
(...)
Zo bont als de Chinese eierfraudeurs maken hun Europese collega's het volgens Vansteenkiste echter niet. In nepeieren zitten gevaarlijke stoffen. "Er zitten kleur- en smaakstoffen in, verder bestaan ze voor 90 procent uit water. Om dat de slijmerige substantie van eiwit te geven, worden benzeenzuur en aluinpoeder gebruikt. Die stoffen veroorzaken kanker, dementie en zorgen dat het bloed stolt.

http://www.youtube.com/watch?v=r2bRgJEYQ9U